VI.BE

Swing Soiree is een verrassend jazzkwartet dat bestaat uit vier bezielde rasmuzikanten. Zij willen met dit gloednieuwe project de muziek van het Nat King Cole Trio in ere herstellen. Ze trakteren u allerminst op een flauw afkooksel van het origineel, maar brengen de swingende sfeer van weleer opnieuw glansrijk tot leven. Gitarist/arrangeur Tijn Huylebroeck pende speciaal voor de gelegenheid verfrissende arrangementen neer zonder afbreuk te doen aan de authentieke stijl van Nat King Cole. Ware swing op zijn best dus! Pianist Mattias Vanhoecke en bassist Stefaan Delrue vormen de overige twee muzikale pijlers van het kwartet. Samen flankeren ze zangeres Margot De Ridder die als zwoele frontvrouw menig mannen- en vrouwenhart sneller doet slaan. Laat u op sleeptouw nemen en geniet van de hartverwarmende magie van talloze swingpareltjes uit de roemrijke King Cole-geschiedenis!

Bio's muzikanten :

Margot De Ridder

Margot De Ridder (Gent, °05/10/1991) ontdekte haar passie voor muziek en meer bepaald voor zang toen zij zich aansloot bij de jeugdtheatergroep Neon in 1999. Tijdens de Gentse feesten speelde ze zes jaargangen lang mee in musicals en leerde ze zich uit te drukken op een podium. Vanaf 2003 volgde Margot lessen jazz en lichte muziek aan de privézangschool Oldskool. In het kader van deze opleiding trad ze meerdere malen op in The Music Village in Brussel.

Aangezien Margot bij gelegenheid acteert en onder meer zeven jaargangen meedraaide in de tv-serie Flikken, kon ze deelnemen aan het programma Steracteur Sterartiest 2009 waar ze leerde omgaan met timemanagement, pers en competitiedruk. Na deze ervaring werd haar duidelijk dat zij zich vooral wou focussen op het verwerven van een rijkere muzikale kennis en op het uitbreiden van haar vocale mogelijkheden. Na een geslaagde ingangsproef aan het conservatorium in Gent, ging haar opleiding jazz-zang van start.

Na drie academiejaren behaalde ze met onderscheiding haar bachelordiploma. Tijdens haar masterjaren componeerde ze en zong ze bij verschillende bands, waaronder Les Bandits de Belleville en haar soloproject Mamzelle. Meer info over Margot via haar officiële facebookpagina: https://www.facebook.com/pages/Margot-De-Ridder/66335053351.

Stefaan Delrue

Al op heel jonge leeftijd bleek Stefaan interesse te hebben voor muziek. De luttele centjes die hij van zijn ouders kreeg om af en toe iets eet- en drinkbaars te kopen, kwamen al snel terecht in de kassa van de platenwinkel. Beïnvloed door het toenmalige populaire tv-programma Toppop (gepresenteerd door de legendarische Ad Visser) spaarde hij zijn geld bijeen om elpees te kunnen kopen.

Op school sprak hij met soulmates over verschillende muziekstijlen en in tegenstelling tot alle leeftijdsgenoten was Stefaan gefascineerd door de man met de bas… Na lang aandringen bij zijn ouders kreeg hij op 12-jarige leeftijd zijn eerste basgitaar en dat vormde voor Stefaan het startschot van zijn leven als muzikant.

Zoals de meeste jonge knapen van die tijd speelde hij in verschillende rockgroepen samen met vrienden en kennissen, die net als hij droomden van een muzikale carrière als rockmuzikant. Pas op latere leeftijd kreeg hij interesse in jazz. Steeds meer raakte hij gefascineerd door het genre dat hem maakte tot de muzikant die hij vandaag is. Een gedreven contrabassist die dagelijks gepassioneerd met het vak bezig is.

Stefaan volgde een jazzopleiding aan het Peter Benoit-instituut en studeerde daar af met de grootste onderscheiding. Hij volgde ook stage bij Jean Louis Rassinfosse (de voormalige bassist van Chet Baker). Hij speelde bij heel wat diverse ensembles en richtte uiteindelijk ook een eigen ensemble Simply jazz op.

Mattias Vanhoecke

Mattias Vanhoecke (°1987) (jazzpiano) kwam na omzwervingen als gitarist in metalbands via klassiek piano uiteindelijk uit bij de muziek van onder andere Thelonious Monk. Hij volgde daarop jazzpiano bij Dominique Vantomme. Na zijn studies ingenieur elektronica besloot hij zich volledig op muziek toe te leggen en startte hij aan het conservatorium in Gent. Hij proefde gedurende die periode van diverse genres als blues, pop, musical en bigband, maar de activiteit in jazzgroepen was de voornaamste. Een hoogtepunt was het openen van het Gent Jazz festival in 2014 met de groep "Graaf ft. Tineke Postma" voor o.a. Chick Corea en Joshua Redman. Gedurende zijn masterjaren kon hij zich verder verdiepen in de jazz onder de vleugels van Erik Vermeulen en Christian Mendoza en waagde hij zich ook aan eigen composities.

Tijn Huylebroeck

Al op 4-jarige leeftijd zette Tijn Huylebroeck (° 22/03/1986) zijn eerste stapjes in de wondere wereld van het muziek arrangeren. Niet veel later ontpopte hij zich ook als muzikant: eerst op piano en gitaar, later op contrabas en basgitaar. Vandaag spitst hij zich vooral toe op jazzgitaar, meer bepaald op de 7-string, een gitaar met 7 snaren waarbij de diepst klinkende snaar een volwaardige baslijn kan toevoegen aan het gitaarspel. Op 7-string laat Tijn zich onder meer ook opmerken door heerlijke swingende akkoordenschema’s die de sfeer van de tijd van toen weer helemaal doen heropleven. Door zijn degelijkheid en veelzijdigheid is hij ook een vaak gevraagde gastmuzikant voor allerhande ensembles en projecten, vooral op piano, basgitaar en jazzgitaar.

In 2008 en 2009 pakte Tijn uit met ‘The Dusk Swing Collective’, zijn eigen 20-koppig gelegenheidsbigbandorkest, waar bigbandorkestratie voor één keer solo-improvisaties naar het achterplan mocht verdringen. (H)eerlijke jazzmuziek kortom! Voor het project baseerde Tijn zich op de fantastische muziek van onder meer bigbandfenomeen Sammy Nestico, musicalcomponist Cole Porter en jazzcomponist Harold Arlen. Hij kon voor zijn project ook rekenen op de befaamde vocalisten Sarah Ferri & Bart Vandekerkhove, die beiden tot op vandaag grote sier maken in binnen- en buitenland.

Daarnaast liet Tijn Huylebroeck de voorbije jaren onder meer ook van zich spreken door een fel gesmaakte transcriptie voor twee piano’s van de Vuurvogel van Stravinsky (2013). Die schreef hij eigenhandig en bracht hij samen met pianiste Gwendolyn Vankeirsbilck naar voren tijdens het Otto Mani pianofestival in Oudenaarde. Een jaar eerder was hij er ook al te bewonderen samen met pianist Jan Lust toen ze het publiek lieten genieten van een magische versie van de vierhandige transcriptie van La Valse van Ravel.

Maar ondanks zijn drukke muzikale bezigheden, ging het gros van zijn tijd de voorbije vier jaar naar de uitbouw van zijn eigen zaak als zelfstandig pianotechnicus. Tijn is een echte ambachtsman met een hart voor de piano en een decennium aan ervaring op zak. Hij werkt zowel voor particulieren en professionals als op concertniveau. Hij voert ook restauraties uit, zodat een instrument opnieuw zijn oorspronkelijke klank en grandeur kan terugvinden. Of zelfs een flinke stap vooruit zet! Tijn engageert zich met hart en ziel om het beste uit elk instrument te halen.

Meer informatie: www.tijnhuylebroeck.be

Nat King Cole

Nathaniel Adams Coles - Nat "King" Cole, zoals hij meestal genoemd wordt – werd in Montgomery, Alabama geboren op 17 maart 1919. Hij was een Amerikaanse jazzzanger, pianist en songwriter. Cole wordt algemeen beschouwd als een van de beste mannelijke vocale jazz- en balladvertolkers van de jaren vijftig en zestig.

Op vierjarige leeftijd verhuisde het gezin naar Chicago. Nats vader was slager en diaken in de True Light Baptist Church. De jonge Nat werd door zijn moeder, die organiste was in de kerk, gestimuleerd om muziek te gaan studeren. Vanaf zijn twaalfde jaar bespeelde ook Nat het kerkorgel en zong hij kerkliederen. Zijn echte interesse ging echter al snel uit naar de jazzmuziek. Zijn ouders konden de belangstelling voor de jazzmuziek niet echt waarderen. Jazz werd immers in de nachtclubs gespeeld. De oudste broer van Nat, Eddie, had toen al een bekende jazzband: de 'Rogues of Rhythm'. Nats jongste broer, Freddie, werd later eveneens zanger.

In 1936 vertrok Nat naar Los Angeles, en gaf van 1936 tot 1945 zijn naam aan The King Cole Trio (in eerste formatie met Oscar Moore en Wesley Prince). In 1943 nam hij het nummer 'Straighten Up and Fly Right' op. Dat werd zijn eerste nationale hitsong. Het nummer baseerde hij op één van zijn vaders preken en op een bekend zwart volksverhaal. Cole werd door zijn trio-opnamen als één van de groten uit de jazzwereld beschouwd.

Vanaf 1945 besloot Nat zijn bijzondere stem ook buiten de jazz te laten horen. Hij ontwikkelde zich meer en meer als (jazz)balladzanger. Zijn herkenbare baritonstem zorgde voor een miljoenenomzet bij platenmaatschappij Capitol. Cole was de superster van de jaren vijftig, en niet alleen in de Verenigde Staten. Zijn in 1956 uitgebrachte cover van When I fall in love bezorgde hem het jaar erop een tweede plaats in de Britse hitlijsten.

Toen hij in 1948 als eerste zwarte Amerikaan een huis kocht in de blanke buurt Hancock Park in Los Angeles vertelden de eigenaren hem dat ze geen "ongewensten" in de buurt wilden. Cole antwoordde: "Ik ook niet. En als ik een ongewenst iemand zie komen, ben ik de eerste die klaagt."

In de jaren veertig was Cole de eerste Afro-Amerikaan met een eigen radioprogramma en in de jaren 1956-1957 had hij als eerste zwarte Amerikaan een eigen wekelijkse televisieshow bij NBC. Daarnaast trad hij herhaaldelijk op als filmacteur, o.a. in St. Louis Blues.

Cole rookte drie pakjes Kool-mentholsigaretten per dag. Volgens Cole droegen de sigaretten ertoe bij dat zijn stem voldoende laag bleef. Om die reden rookte hij voor iedere plaatopname meestal drie sigaretten achter elkaar. In het najaar van 1964 merkte Cole dat hij gewicht verloor. In oktober 1964 werd bij hem longkanker geconstateerd. De verschillende behandelingen, waaronder een kobalttherapie, sloegen niet aan en Nat King Cole overleed begin 1965 in het St. John's Hospital in Santa Monica (Californië). Nat King Cole werd begraven op Forest Lawn Memorial Park in Glendale (Californië).

Hij was getrouwd met Maria Ellington en had vijf kinderen. Zijn dochter Natalie Cole is zangeres. In de jaren negentig nam zij de cd Unforgettable - with love op, gevuld met liedjes die eerder door haar vader gezongen werden. In het titelnummer worden oude en nieuwe opnamen gemengd zodat Nat en Natalie een duet zingen.

In 1985 werd hij postuum opgenomen in de Alabama Music Hall of Fame, als een van de eerste drie die in deze erehal werden opgenomen.