VI.BE

Een driepikkel valt omver tot maximaal twee pikkels. Zo ook bij Sundahl, waarachter songwriter-trio Serge Hertoge, Linard Van den Bossche en Sten Sundahl schuilt. Samen maken ze heerlijk impressionistische popsongs van verzamelde verhalen.

Sten sprokkelt zijn vertellingen uit het leven van vrienden. Hij oogst er de drama en de kleine pijn en Sundahl maakt er luistermuziek van. Of moeten we indie zeggen? Is het nog in vogue om in genres te denken? Dat weten ze niet bij Sundahl, want ze zijn vaak niet mee. Daarom krijgt de luisteraar van hen de garantie dat het niet Sten is die een scheiding doorstaan heeft, noch hij die daardoor jarenlang familie, werk en kunst door de vieze saus van het Gentse nachtleven trok. Dat waren Stens vrienden. Sundahl is daar eerlijk in – en oordeelt niet.

Momenteel try-outen ze debuutplaat Sundahl I, een vrolijke verzameling van wat dertigers doorstaan: uitzichtloze jobs; liefde die praktisch is of sterft; overlijdens; de oprechte teleurstelling van kleuters; de snelle krimp van potentieel; het eindeloze afwassen; haar op rare plaatsen; het uitblijven van financiële geletterdheid; crème op onderoogwallen; oogontstekingen; onzekerheden maskeren met weekendroes; roes uitzweten tijdens teammeetings; het ruiken van vreemde resten parfum aan je bovenlip en alles wat je kent door de hakselaar halen.

Sundahl leent bij Eels, Devendra Banhart en Elbow, maar ligt qua sound misschien dichter bij een ingetogen Patrick Watson en de Belgische traditie van Warhaus en Absynthe Minded. In de woorden van Tom Waits:

I like beautiful melodies telling me terrible things.