VI.BE

KentuckyDareDevils

Another Shit Day in Suck City

Nadat Steven het omwille van muzikale en andere meningsverschillen (wie ook maar een greintje rock-‘n-roll in zijn linker kleine teen heeft, leest meteen tussen de regels: “Ah, drugs en wijven …”) voor bekeken hield, moesten Jeroen, Yves en Lieven op zoek naar een andere menselijke metronoom. Na ettelijke jamsessies werd Jelle bereid gevonden een partiële lobotomie te ondergaan om zodoende de IQ-bovengrens voor slagwerkers niet langer te overschrijden. Kort daarna werd hij middels een oeroude heidense ceremonie – waarbij aanzienlijke hoeveelheden whisky, verse vaarzenaarzen en lieslaarzen een prominente rol speelden – officieel ingewijd als nieuwe drummer van KentuckyDareDevils.

Volgens Schönberger is geluid een van de meest overschatte eigenschappen van muziek. Volgens de grote Amerikaanse filosoof Josh Homme moet goede muziek dan weer hieraan voldoen: ‘Hard as hell om de jongens te laten headbangen en swingend als de beesten om de meisjes te doen dansen.’ Hierbij ingesloten vindt u onze bescheiden poging: een zevengangenmenu voor fijnproevers (doorgaans verstaan wij daaronder: zes pintjes en één hotdog), op één dag live on tape gepleurd ter uwer vermaak.

Enkele citaten uit recensies ...

Musiczine.net: “Een band die zich niet in alle hoeken wringt om trendy of hip te zijn maar wel de stenen uit de muur rockt. Ontegensprekelijke raakpunten zijn Queens Of The Stone Age, AC/DC, Blue Cheer, White Cowbell Oklahoma en ook wel onze Triggerfinger, maar de kerels beperken zich niet tot het klakkeloos kopiëren van een stel powerriffs. Ze halen immers een pak licht ontvlambare invloeden uit het grote rockgeschiedenisboek en stoken er hun eigen knetterende vuurtje mee. Dit zootje ongeregeld heeft de gitaren volgegoten met gasoline, een flinke geut dirty-ass-bluesrock in de kolkende stoofpot gekwakt en er komt verdomme gloeiend hete stoom uit. Het plaatje staat bol van gemene riff-rock met snedig soleerwerk. “Another Shit Day In Suck City” klinkt gortig en smerig als Nashville Pussy, “People Always Talk About …” sluipt zichzelf een verraderlijke weg doorheen een moeras vol sluikse gevaren en “Drop Your Bomb” is vet als een barrel smeerolie in een Harley Davidson garage.” / WhiteRoomReviews: “Invloeden uit de rock-‘n-roll, de desertrock van Kyuss, het geflipte van de psychedelica … Krachtige grooves met schwung. Laat KentuckyDareDevils maar in zo’n klotestad blijven wonen, want blijkbaar staat dat garant voor een verdomd lekkere rockplaat!” /Rifraf: “Het swingt, het heeft een groove en het doet denken aan Kyuss … een leuk rockende set songs.” / Rootstime: “Een schijf vol dynamiek en dynamiet.” / Festivalinfo.nl: “Verwacht stevige baslijnen, beukende drumpartijen, scheurende gitaren, jankende solo’s en een zanger die op z’n best is als hij gewoon zijn strot goed opentrekt. Er is geen twijfel over dat KentuckyDareDevils de kroeg plat speelt, het stof uit de oren van de lokale oude rockersvereniging blaast en de kroegbaas van z’n oude meubilair af helpt.” / Darkentries.be: “KentuckyDareDevils brengen stevige, flink uit de kluiten gewassen stonerrock en luide, ruige, smerige rock ’n’ roll of heavy bluesrock in de traditie van pakweg Queens Of The Stone Age of Danko Jones. Ze hebben vermoedelijk ook goed naar sixties en seventies iconen als The MC5, Blue Cheer of Led Zeppelin geluisterd, want de 7 tracks zijn stuk voor stuk degelijke en potige songs die af en toe een klein beetje gas terugnemen om dan weer stevig weg te scheuren. Rock ‘n’ roll!”

Dit vonden de media van onze vorige worp, ‘American Dream’ …

Rifraf: “Heel lekkere rock-'n-roll, strakke solo's incluis. Vette, sleazy riffs en genadeloos drumwerk.” / Musiczine: “Gedreven, potig en rechtdoor.” / Moorsmagazine: “Belgische gitaarrock, lekker stevig, met uitstekende riffs, een mooi ronkende bas, een prima zanger, goede liedjes maar voldoende subtiliteit en gelaagdheid in de muziek.” / White Room Reviews: “Gewoon heel hard draaien. En als het voorbij is? Nogmaals.” / Rootstime: “We moeten erkennen dat ze moeiteloos op eenzelfde podium als Triggerfinger zouden kunnen staan.” / Rockportaal: “De EP rockt als een tierelier. Heerlijke, ongecompliceerde rock.” / Festivalinfo: “Vooral het gitaarwerk is smakelijk en dat is natuurlijk een absolute must voor een band die vergeleken kan worden met bijvoorbeeld Wolfmother en Pearl Jam.” / Dark Entries: “Kort maar krachtig: zes stevige, loeiharde rockers denderen aan sneltreinvaart voorbij en eer je het weet is het gedaan en duw je andermaal op de playtoets.” / Keys and Chords: “Stevig gekruide rocksongs met een duivelse sound.” / File Under: “Retrorock á la Wolfmother en The Datsuns. Het blijft zes tracks lang vlot en degelijk, met een aangename vibe die doet vermoeden dat dit wel eens een fantastische live-act zou kunnen zijn.” / Live XS: “Wie hun EP beluistert, waant zich meteen op een monstertruckshow ergens in, inderdaad, Kentucky. Een walhalla voor brullende motoren, onbevreesde stuntmannen en veel te veel benzine.”