VI.BE

“Don’t go into the long grass! Not into the long grass!”

Deze wijze woorden konden menig jager niet redden in “The Lost World: Jurassic Park”. Een groep hunters werd verslonden door Velociraptors die schuilden in het hoge gras.

Hiervan werd de bandnaam INTO THE LONG GRASS afgeleid. Meestal luister je beter naar de woorden van kenners. De bandnaam staat echter ook voor de rebel in ieder van ons. Soms ga je gewoon liever tegen de stroom in. Soms luister je beter naar niemand en kies je jouw eigen weg. Soms waag je een sprong in het ongewisse.

Dat is exact wat de bandleden van INTO THE LONG GRASS in 2012 deden. Zonder enig besef van wat er te gebeuren stond een band beginnen. Zonder knowhow, zonder ervaring. Maar met een grote hoeveelheid zin en een passie voor Metal.

Jonas, Steven, Rowan & Robin waren al geruime tijd vrienden voor de opstart van de band. De liefde voor muziek (en specifiek vele genres van Heavy Metal) was steevast een gespreksonderwerp.

Jonas speelde reeds geruime tijd gitaar, Steven deed hetzelfde met bas. Rowan ontwikkelde in een sneltempo drumtalent wanneer het idee kwam om hem als drummer in te lijven (de eerste drummer kende een zeer kort bestaan). Robin kende altijd al een grote interesse in songteksten en besloot in te gaan op het absurde idee om zanger van deze groep te worden.

De start werd vreemd en moeilijk. Met veel uitproberen en falen kwam er stilaan wat meer besef hoe de dingen werkten. Na een tijdje werd de chemie tussen de bandleden alsmaar beter: riffs kwamen bij de vleet, drumlijnen kwamen sneller ingevloeid, lyrics werden vlot toegepast.

Ideeën werden nummers.

Het allereerste nummer dat INTO THE LONG GRASS vervolledigt heet “The Reckoning”. Een brutale no-nonsense metal-anthem die bulkt van de haatgevoelens. Voor vocalist Robin Maes de allereerste mogelijkheid zijn gevoelens te ventileren in zijn geliefd muziekgenre. Wat volgde was een snoeihard startschot.

INTO THE LONG GRASS gaat niet uit van een specifiek Metalgenre. De vier muzikanten kennen allen een uitgebreid arsenaal aan geliefkoosde bands. Gaande van Rise Against tot Metallica, van Linkin Park tot Trivium, van Slipknot tot Parkway Drive.

Een hele wirwar van invloeden, toch is de verstandhouding er volledig. Voor een band die niets liever doet dan tezamen jammen en muziek maken is er veel mogelijk.

Want geen van alle bandleden hadden ooit verwacht deel uit te maken van een Metalband. De ingesteldheid is steeds geweest: we staan verder dan we ooit dachten te zouden staan. Alles is bonus. We zien wel waar het schip strandt.

Muziek online krijgen? Een demotape uitbrengen? Muziek verspreiden? Live optreden?

Het kan zeer snel eindigen, maar het kan ook zeer ver gaan.

Want soms speel je op veilig en accepteer je dat iets onhaalbaar is. Soms laat je ongrijpbare dromen vallen en druk je niet door. Soms zeg je meteen “nee” tegen een ondenkbaar, stom plan.

Maar soms waag je een gok. Wat kan er mislopen?

Soms neem je een sprong in het ongewisse.