VI.BE

Bluen en Polar Youth op MODFEST <p> Via vi.be zochten we jong experimenteel deejay talent voor de laatste spots op ‪#‎MODFEST‬. We vonden jonge Hasselaar <strong>Bluen</strong> en Red Bull Elektropedia Awards belofte <strong>Polar Youth</strong>. Ze brengen volgende zaterdag hun donkere beats in de Zwarte Zaal van Muziekodroom. </p> <p> ☰ INFO &amp; TIX &gt; <a href="http://muziekodroom.be/concert/modfest-5" target="_blank">muziekodroom.be</a> </p>

daMusic’s vi.be: Gilman <p> We sluiten de gordijnen om het gure weer niet te zien, gooien snel nog een blok hout op het haardvuur en nestelen ons knus onder ons dekentje. De negen (!) jongens en meisjes van de band <strong>Gilman</strong> spelen met verve de melancholische, maar altijd mooie soundtrack die bij dit uit het leven gegrepen tafereel hoort. </p> <p> Gilman werd begin 2012 opgericht als gelegenheidsband onder de naam <strong>Astronauts</strong>. In die gedaante wonnen ze in 2013 De Kunstbende. Begin 2014 werd de band omgedoopt tot Gilman. Dit project van en rond <strong>Sander Stuer</strong> brengt filmische, melancholische muziek, gedragen door een klassieke band, strijkers en blazers. Stuer is student muziekproductie aan het conservatorium in Gent en in eerste instantie een drummer. Zo kan je hem ondermeer al aan het werk gezien hebben bij Humo’s Rock Rally finalist <strong>Byron Bay</strong> en Jonge Wolven- en Lawijtstrijd-winnaar <strong>Bear Run</strong>. Met Gilman kan hij zijn ei volledig kwijt op vlak van songwriting en productie. Je hoort invloeden van grote bands als <strong>Sigur Rós</strong>, <strong>Beirut</strong> en <strong>Elbow</strong>. </p> <p> ‘Astronauts’ is een van de eerste nummers waar de groep mee op de proppen kwam. We horen een intiem gelaagde song die naar een mooie symfonische climax evolueert en die je een beetje het gevoel van een mooie winterse zonsopgang geeft. </p> <p> Minder symfonisch en iets ruiger is ‘The Lewis Caroll Part Of Me’. Met ruiger bedoelen we echter geenszins dat je hier harde rock mag verwachten. De song wisselt intieme stukken af met groots openwaaiende frases met de blazers in een belangrijke rol. </p> <p> De stem van Stuer heft sober aan in ‘Old Sick Trees’ enkel begeleidt door een akoestische gitaar. De song laat zich echter slechts laag per laag ontdekken en kent een bescheiden maar wondermooi hoogtepunt. </p> <p> Het recentste nummer ‘Damn’ (dat je bovendien gratis kan <a href="https://soundcloud.com/gilmanensemble" target="_blank">downloaden</a>) start zoals de andere nummers ook uiterst bescheiden en in dit geval zelfs sprookjesachtig door het pianoriedeltje. Al gauw volgt er echter een onvervalste climax waarna het nummer extatisch openbarst. De nuances in ‘Damn’ doen ons vaak aan Sigur Rós denken. </p> <p> Live gooien ze tussen de eigen nummers al eens een cover van <strong>Alt-J</strong> en <strong>Bon Iver</strong>, groepen die hen ook nauw aan het hart liggen, maar die zullen ze nooit schaamteloos naspelen. De Gilman-toets is steeds aanwezig en de arrangementen zijn steeds mooi uitgewerkt en uitgebalanceerd volgens de bezetting. </p> <p> De band slaagt er bovendien in om hun muziek live mooi tot zijn recht te laten komen in niet altijd gemakkelijke of ideale omstandigheden zoals dat nu eenmaal gaat bij jonge groepen. Door de ruime bezetting en de grootse arrangementen is het niet evident om de blazers en stijkers mooi tussen de plooien te laten vallen. Dit is vaak grotendeels een verdienste van de degelijke muzikanten zelf. </p> <p> Ook bij Studio Brussel zijn ze blijkbaar onder de indruk van de muziek, sfeer en arrangementen van Gilman, want de band werd genomineerd voor De Nieuwe Lichting 2015. Momenteel is Sander Stuer volop nieuwe nummers aan het schrijven. In het voorjaar is Gilman dan van plan om veel op te treden. Zo heeft u direct een reden om vanonder uw dekentje te komen. </p> <span style="background-color: initial;">(pb)</span>

Multiple Choice op Klara <p> Twee virtuoze accordeonisten <strong>Barbara Ardenois</strong> en <span style="-webkit-tap-highlight-color: transparent;"><strong>Luca Pignata</strong>, samen <strong>Multiple Choice</strong>, trekken de kaart van hedendaagse muziek. Ze houden van collages waarbij ze bestaande en geïmproviseerde composities in een nieuwe context plaatsen. Eigenzinnig maar overdacht. Speels en inventief. Een akoestische beleving. Genomineerd voor Supernova 2014.</span> </p> <span style="-webkit-tap-highlight-color: transparent;">Te horen op zaterdag 3 januari tussen 16 en 17 u in Boetiek Klassiek op Klara.</span><span style="-webkit-tap-highlight-color: transparent;"></span>

Indiestyles vi.be: What About Washington? <p> In en rond Gent weigeren de mensen om een vierkante centimeter muzikaal braakland te laten ontstaan. De meest productieve regio op het vlak van inlandse muzikanten heeft er weer een nieuwe telg bij. <strong>What About Washington</strong> orkestreert groovy elektronica – wij dagen jullie alvast uit om niet te bewegen tijdens hun meest aanstekelijke creaties – en speelde voor Studio Brussel een eigenzinnige versie van <strong>Nirvana</strong>’s ‘In Bloom’. </p> <p> Neem nu bijvoorbeeld die baslijn in ‘Waterfall’, de onweerstaanbare leidraad doorheen een nummer dat een spanningsboog herbergt die een band als <strong>Willow</strong> moeiteloos bijbeent. ‘John Locke’ is een interessante evenwichtsoefening waar de strofes handelen als een gezellige, vriendelijke handshake terwijl het refrein omslaat in een dwingende uppercut. Daarenboven lijken beide songs, liefdesbaby’s van <strong>Chvrches </strong>en <strong>Two Door Cinema Club</strong> klaar om zo mee te draaien in de playlist van een (alternatief) radiostation. </p> <span style="background-color: initial;">‘Prayer’, een minder vanzelfsprekend nummer en dus bezwaarlijk singlemateriaal, heeft wat meer tijd nodig om zich in onze oren te nestelen, maar dan valt dat bezwerende “come let us pray” ook niet meer weg te denken. Drie op drie, en dus geniet What About Washington onze volle aandacht. Wij hebben geen idee wat er in het Gentse rioolwater zit, maar het moet iets goeds zijn. (Bram Pollers)</span>

Enola’s vi.be: Occlusion <span style="background-color: initial;">Ze zijn boos, die van <strong>Occlusion</strong>, en dat zullen we geweten hebben: met mokkerende drums en hamerende gitaren lanceren de heren een precisiebombardement op de oren. Met de rits <strong>Foals</strong>- en <strong>Alt-J</strong>-klonen die het Belgische muzieklandschap overspoelen, heeft de groep dus in de verste verte niets te maken. Tussen de gitaargolven van ‘Delusive Democracy’ is geen speld te krijgen. Herrie van de bovenste plank, met andere woorden. Toch zitten de ritmes net iets de scheef en zijn de klankmuren soms te shoegazende om de heren van gemakzuchtig beuken te beschuldigen. Door de ietwat vage zang en knarsende gitaarklanken nestelt zich als het ware vanzelf een onbehagelijk gevoel tussen de schouderbladen. Zelf vermelden ze <strong>Nine Inch Nails</strong> en <strong>Radiohead</strong> als referentiepunten, maar dat horen wij eerlijk gezegd toch niet zo. Denk eerder <strong>Sonic Youth</strong> ten tijde van ‘</span><span style="background-color: initial;">Evol’ en ‘Sister’</span><span style="background-color: initial;"></span><span style="background-color: initial;">. In het stemmenwerk op ‘The Great Terror’ hoor je zelfs verre echo’s van de bast van <strong>Lee Ranaldo</strong>. Volgens de band zelf is optreden de voornaamste bestaansreden van de groep: wij zijn in ieder geval benieuwd. (Maarten Langhendries)</span><br>

Cutting Edge Talent: Leonore <p> “Hun song ‘The Island’ wordt ’s nachts gedraaid op Radio 1” staat in de biografie te lezen. Zelfrelativering in een dromerig jasje gehuld. Het typeert zangeres <strong>Chloë Nols</strong>, die met haar geesteskindje <strong>Leonore</strong> de weg plaveit naar een mooie toekomst. Nols zag het maanlicht in Zweedse donkere dagen tijdens enkele opnamesessies in Stockholm met producer <strong>Christian Edgren</strong> (<strong>Stina Nordenstam</strong>). Filosofisch tot op het bot, zo kan je Leonore nog het beste omschrijven. De songs worden hoog bezongen en kweken spontaan kippenvel. Haar stem is zo eentje die je niet vlug vergeet, een van haar grootste sterktes! Nols is filosofe van opleiding. Ze leeft van het leven en van de melancholie van het leven. Een visie die ze met gemak doortrekt in Leonore, waarmee ze de grenslijnen van de schaduwvlakte nog dieper lijkt in te kleuren. </p> <p> De invloeden zijn zowel in literatuur, arthouse/fantasy film als in popmuziek te vinden. Van <strong>Karl Ove Knausgard</strong> over <strong>Lars von Trier</strong> tot <strong>Sóley</strong> en <strong>Daughter</strong>. Nols is geen onbekende voor Cutting Edge. In 2011 werd ze al bekroond tot ‘Talent van het jaar’ met haar voormalig collectief <strong>Chloé And The Lonesome Cowboy</strong>. Met Leonore gaat ze nog een stapje verder en lijkt ze nog meer in te zetten op de lichtbevroren sound die haar zo eigen maakt. </p> <span style="background-color: initial;">2015 wordt het jaar van haar hopelijke doorbraak met een debuutplaat. Luister alvast naar ‘The Island’, ‘Justine’ en ‘For You’.</span>

De selectie voor de audities van Forte <p> Benieuwd wie geselecteerd is als jong klassiek muzikant voor de audities van 1 februari in de Academiezaal in Sint-Truiden? Kijk dan snel hieronder! </p> <p> Meer informatie over de kandidaten en het te spelen programma vind je op de <a href="http://assets.forte.cultuurplatform.be/files/745/original/overzicht%20deelnemers+programma.pdf?1419419493" target="_blank">website</a> van Forte<a href="http://assets.forte.cultuurplatform.be/files/745/original/overzicht%20deelnemers+programma.pdf?1419419493"></a>. </p> <span style="background-color: initial;">De Laureaten van de Forte Audities spelen op woensdag 27 mei 2015 een laureatenconcert in de Academiezaal te Sint-truiden. Meer info volgt na afloop van de auditiedag.</span>

Radio 1 vi.be: Nemo <p> <strong>Nemo</strong> is het slaapkamer project van de 20-jarige <strong>Nicolas Vlaeminck</strong>, afkomstig uit het landelijke Zwevezele. In zijn song ‘1994’ mijmert hij over het jaar dat hij geboren werd. Het levert erg introverte muziek op van een singer-songwriter die verwonderd kijkt naar de dingen rondom hem, zijn muziek is zo zegt hij zelf “een thuishaven om zijn onzekere zelve tot bedaring te brengen …” Less is more! Nemo staat voor doorleefde fluisterpop die in de voetsporen treedt van troubadours als <strong>Nick Drake</strong>, <strong>Gabriel Rios</strong> en <strong>Bob Dylan</strong>. Te ontdekken! </p> <span style="background-color: initial;">Herbeluister het telefoontje met Nemo </span><a href="http://www.radio1.be/programmas/allez-allez/radio-1-vibe-nemo-met-1994" target="_blank">hier</a><span style="background-color: initial;"></span>.

Zerkalo Quartet op Klara <p> <strong>Zerkalo</strong> is één van de drie kersverse laureaten van Supernova 2014. Het kwartet ontleende zijn naam aan de meest originele en tegendraadse film van de Russische cineast <strong>Andrej Tarkovski</strong>. Zerkalo (1975) wil zeggen spiegel. Creativiteit, innovatie en experiment vormen ook de basis van hun projecten. Naast een focus op hedendaagse composities besteden ze ook tijd aan andere kunstdisciplines en educatieve projecten. Veelbelovend dus. Zerkalo dat zijn: <strong>Paul Serri</strong> Viool - <strong>Joris Decolvenaer</strong> Viool - <strong>Victor Guaita</strong> Altviool - <strong>Aubin Denimal</strong> Cello. </p> <span style="background-color: initial;">Te horen op zaterdag 20 december tussen 16 en 17 u in Boetiek Klassiek op Klara.</span>

DNL15 #60: Alfonse <p> <span style="background-color: initial;">Je verwacht een diepe, mannelijke basstem op basis van de naam <strong>Alfonse</strong>. Je krijgt een zangeres die je meer dan drie minuten meeneemt in een donker sprookje. De stem doet meermaals aan <strong>Daughter</strong> denken. De sfeer voelt Scandinavisch aan. Bovendien straf dat deze muziek door slechts een duo wordt gemaakt!</span> </p>

Supernova 2014: And the winners are … <p> De drie laureaten van Supernova 2014 zijn bekend! De professionele jury, onder voorzitterschap van Ulrich Hauschild, koos voor <strong>Mosa Trio</strong>, <strong>O’Brass</strong> en <strong>Zerkalo</strong> <strong>Quartet</strong>. Van deze drie rijzende sterren mogen we in de (nabije) toekomst nog zeer veel verwachten! </p> <p> De drie laureaat-ensembles krijgen een concertreeks aangeboden in Vlaanderen en Brussel, genieten een tegemoetkoming via ‘Nieuw Talent’ en krijgen de nodige media-aandacht van Klara en Canvas. </p> <p> Je kan alle laureaten op 8 maart ontdekken op het KlaraFestival! </p>

Homebase <p> Het is heel tof om al deze enthousiaste inschrijvingen te zien. </p> <p> Voor alle duidelijkheid: we zijn op zoek naar <strong>Oost-Vlaamse bands</strong>. We zijn hierin soepel en minimum één lid van de band dient uit Oost-Vlaanderen te komen. Er is enorm veel talent hier, maar we moeten ergens een lijn trekken. </p>

DNL15 #58: Sea Peoples <span style="background-color: initial;">Daydreamin’ is so much fun! Het zal nog niet zijn! Deze band maakt dromerige pop met een licht pompend ritme. Dreampop met een drive, quoi. Een mannelijke nasale stem en een heldere, fluisterende vrouwenstem zijn de perfecte peper &amp;</span> zout combo. Naar het einde kan je het refrein moeiteloos mee-neuriën. Eentje dat gezien het ritme ook als perfecte loopsoundtrack kan fungeren. Maar dat was wellicht het plan, want het nummer in kwestie heet ‘Run’. Run!

DNL15 #59: St. Grandson <span style="background-color: initial;">We dachten eerst een singer-songwriter pur sang te zullen horen, maar plots nam het nummer een verrassende wending. Alle registers werden opengetrokken en de ingetogen stem, piano en gitaar werden ontdubbeld en gingen moeiteloos op in het elektronische, dreamy nummer dat volgde. Iets zegt ons dat <strong>St. Grandson</strong> de muziek van <strong>Bon Iver</strong> wel kan smaken. Warm én catchy, zo horen we ze graag.</span>

DNL15 #56: A Fish Called Louis <span style="background-color: initial;">Met ‘Winter’ als liedje heb je in dit koude seizoen misschien wel een streepje voor, maar het is vooral smelten voor de heerlijk gearrangeerde muziek. Dit viertal klinkt soms alsof ze met dubbel personeel op het podium staan. Volle, prachtige, verwarmende luisterpop met een speciale vermelding voor de innemende stem van de frontman!</span>

DNL15 #57: Collective Conscience <p> Welke genresticker er op het toekomstige album van <strong>Collective Conscience</strong> zou kunnen kleven in de platenwinkel? Spaced out music with mellow bits and beats, misschien? Denk <strong>FlyLo</strong> en co. We zaten heel even in een ander universum, tot het nummer voorbij was en iemand vastberaden zei: deze jongens MOETEN erbij! <span style="background-color: initial;">Puike productie ook, trouwens!</span> </p>

Cutting Edge Talent: Iohaus <p> Hoewel de band uit Kempense kleigrond is opgetrokken, construeert <strong>lohaus</strong> een klankenspectrum dat veeleer van een meer internationale allure lijkt te zijn. Sla er bijvoorbeeld het innemende ‘Overwhelm’ maar eens op na. Uit een oneindige kilte leiden percussie en weemoedige keys een stem in die bulkt van de persoonlijkheid en wat doet denken aan die van <strong>Joe Newman</strong> (<strong>Alt-J</strong>) – like it or not, guys. Ook op instrumentaal vlak valt er veel te beleven: lohaus laat de nodige ruimte in deze compositie en zweert trouw aan koelbloedige melancholie zoals je die bij <strong>Massive Attack</strong> wel eens terugziet. Tegelijkertijd huist er ook een duidelijke menselijkheid in ‘Overwhelm’ die de track op zijn beurt weer wat warmte geeft. Fijn werk. Geen wonder dus dat de band met dit nummer geselecteerd werd voor De Nieuwe Lichting 2015. </p> <span style="background-color: initial;">Lees </span><a href="http://www.cuttingedge.be/talent/lohaus" target="_blank">hier</a><span style="background-color: initial;"></span> het volledige artikel over Iohaus.

Vox Venti op Klara <p> Vijf blazers op een rij: fluit, hobo, klarinet, fagot en hoorn. Een enthousiaste groep (ik kan dat bevestigen) die niet alleen streeft naar een eigen “<span style="background-color: initial;">karakteristieke klank en muzikaal hoogstaande vertolkingen” maar ook naar de perfecte intonatie. Hun opname van <strong>Hindemiths</strong> ‘Kleine Kammermuziek’ is dan ook heel zuiver. Dat ze ondernemingsgezind zijn, getuigt hun project ‘Peter en de Wolf’ waarmee ze nu rondtoeren in vele basisscholen. Het repertoire voor blaaskwintet is niet héél groot, benieuwd hoé ze zich van andere houtblaaskwintetten zullen onderscheiden. Maar nog meer benieuwd naar hun prestatie volgende dinsdag 16/12 op de Staten-Generaal!</span> </p> <p> <span style="background-color: initial;"><strong>Vox Venti</strong> is te horen op zaterdag 13 december tussen 16 en 17 u in Boetiek Klassiek op Klara.</span><span style="background-color: initial;"></span> </p>

De finale van de Zennetoer 2014-2015 <span style="background-color: initial;">Wij zijn klaar voor de finale. <strong>Fools And Dirty Lovers</strong>, <strong>Inck.</strong>, <strong>Soldier Six</strong>, <strong>Wildlife</strong>, <strong>Eagles at Dusk</strong> en <strong>Ftakke</strong>, jullie ook?</span>

DNL15 #55: Uncle Wellington’s Wives <span style="background-color: initial;">Een knisperend haardvuur, een warme chocomelk en een dekentje. En dit nummer. Een single die zó op de radio kan. Zeker nu het bijna kerst wordt. We horen een warme gitaar, belletjes, prachtige stemmen die ook meerstemmig communiceren, strijkers en ingetogen percussie die ergens als hoefgeklop klinkt. Bovendien is alles prachtig gearrangeerd. Deze band heeft meer dan één gave in huis, dat is duidelijk.</span>

3 deelnemers voor T-Strijd gekozen! <p> Het even geduurd, met 133 inzendingen was het lastig een keuze te maken. Maar inmiddels zijn er drie bands gekozen die mee gaan doen aan de T-Strijd 2015: <strong>The Girl Who Cried Wolf</strong>, <strong>Lighthousing</strong> en <strong>Soundship Stereoman</strong>. </p> <p> <span style="background-color: initial;">T-Strijd is de bandwedstrijd van Gebouw-T voor de regio’s Antwerpen, Zeeland en West-Brabant. In 4 voorrondes nemen 16 bands het tegen elkaar op, om een plekje in de finale. Op het spel staan onder andere studiotijd en optreden in Gebouw-T of op het Op De T Festival.</span> </p> <p> <span style="background-color: initial;">De voorrondes zijn gratis te bezoeken. De data staan hieronder.</span><span style="background-color: initial;"></span><span style="background-color: initial;"></span> </p>

Obey The Riff’s vi.be: MOTSUS <p> <span style="background-color: initial;">Wij waren meteen weggeblazen door de heren van <strong>MOTSUS</strong> met de indrukwekkende openingstrack – ‘Vuve’ – op hun nieuwe demo-ep. Deze band past perfect in het plaatje van onze show. Net zoals bij </span><strong style="background-color: initial;">Karma To Burn</strong><span style="background-color: initial;"> en noorderburen </span><strong style="background-color: initial;">Tank86</strong><span style="background-color: initial;"> is het slopende gitaarwerk spot on met een monumentale wall of sound. En ja, we hebben het al eens gehoord, maar nog nooit zo verdomd stevig en van West-Vlaamse bodem. Waar blijft die full-length?</span> </p> <p> <span style="background-color: initial;"> Herbeluister Obey The Riff #11: </span><a href="https://www.mixcloud.com/ObeyTheRiff/obey-the-riff-11-live-at-villa-bota/" target="_blank">Live at Villa Bota</a><span style="background-color: initial;"></span> - <a href="https://www.mixcloud.com/ObeyTheRiff/obey-the-riff-11-mixtape/" target="_blank">Mixtape</a><span style="background-color: initial;"></span> </p> <p> <strong></strong> </p> <p> <strong></strong> </p>

DNL15 #54: KarmaComa <span style="background-color: initial;">Google ‘Karmacoma’ en 99% kans dat je bij de single van <strong>Massive Attack</strong> (met <strong>Tricky</strong>) uitkomt. Maar in plaats van triphop, rammen deze drie jonge Kortrijkzanen liever een stevig eind weg op gitaar en drums. Riffs én power, ofwel de power van een krachtige riff, daar gaat het om. Iemand opperde nog: de West-Vlaamse <strong>Royal Blood</strong>! En wij waren verkocht! Viva </span><strong>KarmaComa</strong><span style="background-color: initial;">!</span>

Cutting Edge Talent: Midwinter <p> Inspiratie voor een bandnaam komt duidelijk vanuit alle mogelijke hoeken. Steden, persoonsnamen, ingewikkelde letterwoorden, we zien het allemaal voorbijkomen als we door de inzendingen van onze vi.be-kans bladeren. Het Cutting Edge Talent van deze keer koos voor een astronomische verwijzingen: <strong>Midwinter</strong>. Het leest zoals ze klinken: een tikkeltje melancholisch, organisch, optimistisch. </p> <span style="background-color: initial;">Lees het volledige artikel over Midwinter </span><a href="http://www.cuttingedge.be/talent/midwinter" target="_blank">hier</a><span style="background-color: initial;"></span>.

DNL15 #53: Zinger <span style="background-color: initial;">“Have you heard everybody’s dying these days?” Het is een vraag die <strong>Eels</strong> had kunnen stellen, maar de band in kwestie doet het niet onverdienstelijk. Mooi evenwicht tussen een vol refrein met blazers én heel breekbare strofes. Van het dromerige <strong>Grandaddy</strong>-achtige intermezzo met blazers wordt een mens tegelijkertijd stil én warm. Dit nummer klinkt als een prachtige ode aan een bijzonder iemand. Gent heeft er een prachtige melancholische popgroep bij! En het laatste woord over </span><strong>Zinger</strong><span style="background-color: initial;"> is hierbij nog lang niet gezegd!</span>

Duo Kirpicheva-Dupont op Klara <p> Twee getalenteerde jonge mensen met een zeer professionele drive. Ze studeren als duo <span style="background-color: initial;">aan het ‘Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse’ van Parijs in de klas van pianist <strong>Itamar Golan</strong>. De violist <strong>Nicolas Dupont</strong> (ook violist van <strong>Kugoni Trio</strong>, laureaat Supernova 2013) speelt met een ongeziene souplesse en muzikaliteit. De Russische pianiste <strong>Olga Kirpicheva</strong> hanteert heel subtiel een heerlijk kleurenpalet. </span> </p> <p> <span style="background-color: initial;">Te horen op zaterdag 6 december tussen 16 en 17 u in Boetiek Klassiek op Klara.</span> </p>

Baddict verwarmt Forty Five met techno! <p> Frisjes buiten! Deze maand koos de jury dan ook voor de hartverwarmende techno sounds van <strong>Baddict</strong>! Hij speelt vanavond op Forty Five THURSDAYS. Weg is de winter! </p>

DNL15 #52: High Hi <p> 2 minuten en 36 seconden. Zolang duurt de fijne trip richting eerste zangnoten in ‘Calm Down Sir’. <span style="background-color: initial;">De stem, mooi in laagjes, laat je niet meer los. De zanglijn ook niet. ‘Calm Down Sir’ zijn 3 nummers in 1. Pop, rock, postrock. Kies maar.</span> </p>

Fuzzbox mixtape: Nick Vallon - ‘Promo Mix for Fuzz’ <p> Geboren en getogen in Limburg, Lanaken. Gevoed en getuned in het genre tech house. <strong>Nick Vallon</strong> stond al achter de decks van grote Limburgse evenementen, denk aan XO Belgium en Donker Festival, én ondertussen maakt hij ook furore met zijn label Floorfiller. </p> <p> Deze mixtape, speciaal gemaakt voor Fuzz Magazine, is een cocktail van oude en nieuwe, onuitgebrachte nummers. We leerden zijn muzikale kantjes al kennen tijdens Donker Festival. Zijn set kon ons toen al overtuigen en deze mixtape kan dat eveneens. </p> <span style="background-color: initial;"><strong>Youri De Coninck</strong> verwent ons in deze mixtape met een opzwepende platenselectie. Naarmate het half uur nadert, gaat het tempo wat de hoogte in met nummers als de <strong>Audiofly</strong> remix van <strong>Argy</strong>’s ‘Love Dose’ en <strong>Gel Abril</strong>s ‘Chemistry’. Belgische helden <strong>Bollen &amp; Fichtner</strong> staan ook in de tracklist, en dan weet je dat het bijna niet meer kan misgaan. 70 minuten lang blijven we aan deze mixtape gekluisterd. De volledige tracklist van deze mixtape en Nick Vallons volledige set vanop Donker Festival kan je ontdekken in ons </span><a href="http://fuzz-mag.be/nieuws/7383/fuzzbox-mixtape-december-nick-vallon-promo-mix-for-fuzz" target="_blank">artikel</a><span style="background-color: initial;"></span>!

RifRaf’s vi.be december 2014: dirk. <p> <span style="background-color: initial;">Die sneaky egotrippers van <strong>Protection Patrol Pinkerton</strong> en <strong>Are We Serious?</strong> toch! Was het niet voldoende om het bij de respectievelijke bands te houden of wilden de jongens eens echt rocken om wat afstand te nemen van het indiegepingel van PPP en de <strong>Artic Monkeys</strong>-britpop-fixatie van Are We Serious?? RifRaf schrijft het met heel veel liefde want het antwoord op de open vragen heet <strong>dirk.</strong> – met kleine letter en punt. Een opwindend viertal dat we graag bekronen tot de vi.be-band van de maand december. Alleen die groepsnaam, beste vrienden van dirk.? Is dit nieuwe groepje om mee te lachen of zit er meer achter?</span> </p> <p> <strong></strong> </p> <p> <strong>Jelle Denturck </strong><span style="background-color: initial;">(zang, bas):</span><strong style="background-color: initial;"></strong><span style="background-color: initial;"> “Ik heb een vreemde verhouding met bandnamen. Telkens ik aan een project begin, weet ik hoe het moet klinken en welke vibe ik wil creëren. Maar als het kind dan een naam moet krijgen, loop ik vast. Dan krijg ik de onweerstaanbare drang om in mijn eigen vel te snijden met een schijtnaam. Zo ging het met Protection Patrol Pinkerton ook: dat moet economisch gezien de slechtst denkbare bandnaam aller tijden zijn. Mocht ik iets serieuzer doen, dan waren we misschien al veel bekender, maar ik kan het niet laten. Luchtige popmuziek maken maar een onuitspreekbare naam hebben of trashy noiserock maken en klinken als een vijftigjarige boekhouder: ik vind dat grappig.”</span> </p> <p> <strong>Frederik Desmedt</strong> <span style="background-color: initial;">(gitaar, backing vocals):</span><span style="background-color: initial;"></span><span style="background-color: initial;"> “dirk. is een vorm van masochisme. Veel mensen verwachten platte boerenkluchtenpop, terwijl we onze muziek natuurlijk wél serieus nemen. Vijf jaar geleden ben ik begonnen met Are We Serious?. Mijn muzieksmaak is sindsdien geëvolueerd. Het was tijd om ook eens andere muziek te maken. Je leert er ook veel uit.”</span> </p> <p> Jelle: “Logisch hé: wie veel vreemdgaat wordt beter in bed.” </p> <p> Frederik: “Wat wil je daar nu mee zeggen?” </p> <p> Jelle: “Slet!” </p> <p> Frederik: “Volgende vraag.” </p> <p> <strong>Wie voelt zich geroepen om de songs te schrijven? Of is het een gezamenlijk prutsproces dat men gemeenzaam wel eens <span style="background-color: initial;">organisch</span><span style="background-color: initial;"> dur</span><span style="background-color: initial;">ft te noemen?<br> </span></strong><span style="background-color: initial;">Jelle: “Als je begint met een nieuw project ben je al blij als je een song in elkaar krijgt met een begin, een einde en iets interessants daar tussenin. Maar ondertussen schrijven we vanuit een visie. We zijn met dirk. op zoek naar de waanzin, naar het moment waarop de stoppen nog net niet doorslaan. Ik zie altijd een man voor me die in een witte ziekenhuiskamer koortsachtig met zijn kop tegen de muren begint te lopen, tot hij op een bed wordt vastgebonden.”</span> </p> <p> <strong>Kan tellen! Hoor ik daar trouwens Stereophonics, Weezer en Ty Segall in de sound van dirk.?<br> </strong><span style="background-color: initial;">Jelle: “Lap, het begint weer. Vergelijkingen met bands waar ik weinig of niet naar luister. Maar bedankt voor de tips, zal ik zeker eens checken!”</span> </p> <p> Frederik: “Toffe bands, maar ik drink geen koffie. Nee, Ty Segall en Weezer vind ik zalig. <strong>Cloud Nothings</strong> is voor mij wel een grotere invloed qua simpelheid en hardheid. Zalige vocalen, ook.” </p> <p> <strong>Heeft dirk. iets met psychedelica qua wall of sound?<br> </strong><span style="background-color: initial;">Jelle: “</span><span style="background-color: initial;">Psychedelica doet mij niet zo veel. Ik vind dirk. eerder een claustrofobische band. </span><span style="background-color: initial;"></span><span style="background-color: initial;">Psychedelica is voor mij hetzelfde als heil zoeken in het onbekende en het ongrijpbare. Etherische zang met veel reverb, videoclips die je doen duizelen en bestaande figuren vervormen tot ze bijna onherkenbaar zijn. Een dirk.-nummer als ‘Hide’ is anders: op de kurkdroge, rauwe stem zit zelfs geen reverb. En de hakkende drumsound klinkt alsof er iemand in je badkamer zit te spelen. dirk. moet je in het duister beluisteren. Je moet er een beetje bang van worden. <strong>Swans</strong> vind ik een goed voorbeeld van een claustrofobische band. Het nummer ‘Plaster Casts Of Everything’ van <strong>Liars</strong> en de Belgische band <strong>Maze</strong> stralen ook de sfeer uit waar ik met dirk. naar op zoek ben. Ik neem dirk. minstens even serieus als Protection Patrol Pinkerton. ’t Is anders. Bij een optreden van PPP wil ik dat het publiek van de eerste tot de laatste staat mee te zingen. Als 90 van de 100 man wegloopt bij een concert van dirk.: fine by me.”</span> </p> <p> Frederik: “Voor mij wereldoverheersing, graag. En een eigen kledinglijn.” </p> <p> <strong>Jullie klinken op een bepaalde manier Brits. Is het muziek op maat van lads die graag alcohol nuttigen en naar het voetbal kijken? Of niet?<br> </strong><span style="background-color: initial;">Jelle: “Voetbal is een prachtsport. ’t Is schaken met enkel koninginnen. Maar ik heb voorlopig slechts drie onderwerpen voor de teksten van dirk.: de mormonen, emoties en genitale wrattencrème.”</span> </p> <p> Frederik: “Ik vind niet dat onze sound Brits is. Volgens mij klinken we meer alsof je op een zonnige dag gaat wandelen en er plots een vliegende olifant op je kop schijt.” </p> <p> Jelle: “Excuseer?” </p> <p> Frederik: “’t is maar een gevoel, hé.” </p> <p> <strong>Grapjassen! Tot slot: wie wordt kampioen in de Jupiler League?<br> </strong><span style="background-color: initial;">Jelle: “Club Brugge! Eindelijk!”</span> </p> <p> Frederik: “Anderlecht! Alweer!” (gaan op de vuist) </p> <p> <span style="background-color: initial;">(Bram Vermeersch</span>) </p>