VI.BE

Laat begonnen met het spelen van muziek op 18-jarige leeftijd, maar al lang een liefhebber, heb ik een serieuze inhaalbeweging mogen doen om mijn droom om muzikant te worden te realiseren. De eerste jaren maakte ik grote vooruitgang op mijn favoriet, en tevens hoofdinstrument, de basgitaar en zocht ik een manier om een hogere muziekopleiding te kunnen starten ondanks het feit dat ik nooit notenleer heb gevolgd. Na veel zoeken, moeite, en veel studie op mezelf, slaagde ik er toch in toegelaten te worden in de kunsthumaniora te Brussel voor een voorbereidend jaar op het conservatorium in 2016 en vervolgens toegelaten te worden in het conservatorium van Gent voor de richting popmuziek vorig jaar. Zo kon ik de voorbije 2 jaar eens goed proeven van het muzikantschap en een goed beeld vormen van hoe het hedendaags muzikaal landschap van Vlaanderen er uit ziet. En hoewel ik zeer graag mijn instrument bespeelde en uitblonk in mijn rol als bassist, voelde ik een serieus gemis in de muziek die ik speelde en de muziek die momenteel overheerst in Vlaanderen. Ik miste het mijn eigen taal te horen en me in mijn eigen taal uit te drukken, ik miste muziek met ballen, muziek die iets te zeggen had dat de moeite waard was. Muziek waarmee gelachen kan worden maar ook kan over nagedacht worden. Daarom besloot ik vorig jaar de Nederlandstalige kleinkunst in te duiken en dit gemis zelf op te vullen, door liedjes te maken met een goede dosis humor en een pareltje wijsheid of omgekeerd, die een boodschap brengen die eigenlijk niets nieuws