VI.BE

Voor Joaquin Townes begon alles met een viool, op zesjarige leeftijd. De lessen duurden slechts een paar jaar, maar vormden zijn eerste kennismaking met muziek. Het was het begin van een zoektocht die hem uiteindelijk veel verder zou brengen dan één instrument.

De echte vonk sloeg over toen hij de sopraansaxofoon van zijn grootvader ontdekte. De viool maakte plaats voor de saxofoon, en wat begon vanuit een klassieke invalshoek groeide uit tot een steeds bredere muzikale ontdekkingstocht. Vanaf het middelbaar volgde Joaquin saxofoonlessen aan de Academie van Grimbergen bij Wietse Meys. Daar maakte hij kennis met jazz, notenleer en muziekgeschiedenis, en begon hij de mogelijkheden van muziek steeds bewuster te verkennen.

Een vierdaagse Pukkelpopervaring op veertienjarige leeftijd, samen met zijn vader, en concerten in de Ancienne Belgique maakten de wereld achter de muziek tastbaar. Muziek was niet langer alleen iets om zelf te spelen, maar ook een universum om in te verdwalen, te ontdekken en uiteindelijk zelf vorm aan te geven. Festivals en concertzalen werden plekken waar zijn artistieke verbeelding verder werd aangewakkerd.

Toch voelde Joaquin al snel dat één instrument hem niet volstond. Muziek bestaat immers niet alleen uit melodie, maar ook uit ritme, klank, structuur en sfeer. In de zomer van 2021 begon hij drumlessen bij jazzdrummer Lieven Venken, bij wie hij sindsdien zijn techniek en muzikale inzicht verder ontwikkelde.

De keuze voor Kunsthumaniora Brussel betekende een keerpunt. Joaquin wilde niet noodzakelijk de beste saxofonist of drummer worden; hij wilde begrijpen hoe muziek in haar geheel werkt. Geïnspireerd door Kevin Parker, die songwriting, instrumentbeheersing en studioproductie op een eigenzinnige manier met elkaar verweeft, groeide de ambitie om verschillende rollen te combineren en een eigen muzikale wereld te creëren.

Muziekproductie werd daardoor meer dan een studierichting: het werd de verbindende schakel tussen zijn verschillende interesses. Saxofoon, drums, gitaar, keyboards, bas zijn voor Joaquin geen afzonderlijke disciplines, maar verschillende manieren om ideeën te ontwikkelen en klank te geven. Ook zang kreeg een plaats in zijn eigen composities. Elk instrument opent nieuwe mogelijkheden, terwijl productie hem in staat stelt die mogelijkheden samen te brengen tot een persoonlijk geheel.

Binnen Kunsthumaniora Brussel, aangemoedigd door zijn begeleiders David, Steven en Wietse, kreeg die zoektocht steeds meer vorm. Voor zijn eindwerkconcert koos Joaquin ervoor om een eigen artistiek concept te ontwikkelen. Met live-looping in Ableton bouwt hij zijn nummers laag voor laag op, waarbij compositie en uitvoering samenvallen. Wat doorgaans achter de schermen in een studio gebeurt, wordt zo onderdeel van de live-performance: de muziek ontstaat voor de ogen en oren van het publiek.

Uit de combinatie van nieuwsgierigheid, veelzijdigheid en de drang om muziek zelf vorm te geven, ontstond ‘Tomorrow’s Invention’. Het project brengt zijn ontwikkeling als instrumentalist, componist en producer samen in één artistieke onderneming. Het is tegelijk een experiment in live-performance en een eerste uitgesproken stap naar een eigen muzikale identiteit.

Voor Joaquin is ‘Tomorrow’s Invention’ geen eindpunt, maar een vertrekpunt. Een uitnodiging om te blijven ontdekken, te experimenteren en de mogelijkheden van muziek telkens opnieuw uit te vinden.

There is no way back, and that’s a good thing!