VI.BE

Net iets meer dan een jaar na de release van hun eerste EP Class Craic, is Stonks al een heel andere band geworden.

Er zijn wijzigingen geweest in de bezetting, zo neemt Antoine nu de baspartijen voor zijn rekening maar belangrijker nog: het afgelopen jaar heeft ertoe geleid dat elk bandlid zich “vragen is gaan stellen die ze nooit eerder hoefden te stellen.”

Als reactie daarop besloot Stonks hun angsten van zich af te schrijven via een periode van intense creatieve onderdompeling, met hulp van hun langdurige medewerker painful2remember, voor de vijf nummers op deze nieuwe EP. De sound blijft postpunk-noise, maar de invloed van de shoegaze-scene illustreert prachtig de evolutie van de Brusselse band.

Het levert een verzadigde klankwereld op waarin introspectie de uitbarsting rechtvaardigt. Met een gemiddelde leeftijd van 22 heeft de “leiderloze” band zich ontwikkeld en afstand genomen van hun hybride identiteit als neo-stedelingen “tussen bos en stoep.” De onbezonnen geest van Class Craic ligt nu achter hen; Stonks omarmt volledig het verlies van lichtheid en laat de sfeer verdonkeren.

Geconfronteerd zij het met tegenzin met het einde van de onschuld, houdt het viertal de spanning vast en wint het aan diepgang, steeds krachtig ondersteund door de zwevende koperklanken van de onmisbare trompettist Mathis, die afhankelijk van de stemming ofwel een vervormde doodsklok laat weerklinken of filmische melancholie oproept.

Zoals vele van hun illustere voorgangers is Stonks in de eeuwige put van existentiële twijfel gedoken, en met deze nieuwe EP "badger" durven ze contrasten uit te lichten, dubbelzinnigheid te omarmen en hun reflecties te orkestreren met een ontstellende maturiteit.