VI.BE

Jo De Bruyckere, ⁰11/05/1974, was 8 toen hij zijn eerste twee eigen liedjes ten gehore bracht in de auto op reis naar Spanje. Na deze uitputtende tournee volgden enkele minder productieve jaren, maar op z'n zestiende maakte hij een luisterrijke comeback toen hij, met de cassetterecorder op schoot, vol overgave geïmproviseerde liedjes begon te kwelen, tot groot Jo-lijt. En algauw kregen deze ruwe diamanten ook teksten en gitaarakkoorden, waaronder niet te versmaden zolder-hits als "The Human Race - Race", "Greeneyed Lady" en "Waving Manes in the Moonlight". Op zijn negentiende verschalkte hij zijn eerste twee lieven, een schone Amerikaanse genaamd Araminta en een beminnelijke Napolitaanse genaamd Mandolyra. Laatstgenoemde bleek een blijvertje, ondanks een indrukwekkend leeftijdsverschil van 73 jaar. Zijn schone mandolyra betokkelend, vervoegde Jo zich algauw bij de folkgroep "The McGuinness Brothers" van zijn gitaarleraar G.T. Moore, die toendertijd de Gentsche muziekscene onveilig maakte met verscheidene muzikale projecten, mede in het jeugdige gezelschap van de toen nog piepjonge violist Reinhard Vanbergen (DAS POP), waarmee hij zijn eerste podiumervaringen opdeed. Intussen bleef hij songs schrijven, iets wat hij altijd is blijven doen, ook al werd hij gehinderd door podiumvrees om daar veel mee te kunnen doen, op wat schijnbewegingen na. Toen hij kinderen kreeg richtte hij zich tijdelijk meer op kinderliedjes en zo kwam het dat hij uiteindelijk haast volledig op Nederlandstalig werk overschakelde. Heden heeft hij een repertoire bij elkaar geschreven van muzikaal gevarieerde, vaak diepzinnige teksten, waarin hij zijn emotionele, filosofische en spirituele horizonten verkent. Hij verkiest te spelen voor een aandachtig publiek, van huiskamerconcert tot festival, waar diepzinnigheid, kwetsbaarheid, schoonheid, speelsheid en eigenheid gesmaakt worden.