VI.BE

Met mijn gitaar krijg je uptempo: soul, funk en pop waarbij je voeten niet stil blijven staan. Zet je me aan de piano, dan krijg je ballads. Geen suikerzoete, wel die waar ik mijn ziel in leg en jij je zakdoek bij nodig hebt. En omdat ik vier talen spreek, sluipt er af en toe ook een Bulgaarse song tussen.

Op een feest gaan anderen naar de bar. Ik ga naar het podium. Een verjaardag van een vriend, een feest in de familie, een benefietavond: zag ik ergens een micro staan, dan stond ik er even later achter.

Piano als klein meisje, in het middelbaar de kunsthumaniora in Brussel. Tijdens mijn hogere studies belandde ik in een funkband, en daar leerde ik wat groove echt is: niet nadenken, gewoon voelen.

Toen werd ik mama. Slaapliedjes in plaats van optredens, en de muziek ging op een lager pitje. Maar sinds vorig jaar is dat vuurtje terug. En het brandt harder dan ooit.

Dus deed ik wat elke mama met een gitaar doet: ik schreef me in voor The Voice. Ik zong me tot in de battles, in een trio waar onze stemmen in elkaar vielen als puzzelstukken. Ik kreeg zanglessen van vocal coach Ibernice en stond tussen kandidaten waar je stil van werd. Ik heb van elke seconde genoten. Echt elke.

Op YouTube vind je alvast stukjes van mijn covers, als voorproefje. En muzikanten in soul en funk die nog een stem zoeken: ik ben er. De juiste band is gewoon nog niet langsgekomen.

Trouw je binnenkort? Geef je een feest waar mensen nog jaren over praten? Of zoek je een stem voor het goede doel? Stuur me een berichtje. Ik breng mijn gitaar mee. Uiteraard.