VI.BE

Mijn naam is Hilde Beeckmans. Ik werd geboren in 1955 in Kruibeke. Al van jongs af aan was muziek een belangrijk deel van mijn leven. Wat begon als de droom van een jong meisje, groeide uit tot een muzikale reis vol mooie herinneringen, bijzondere ontmoetingen, grote momenten en ook teleurstellingen. Maar één ding is al die jaren hetzelfde gebleven: mijn liefde voor zingen.

Op mijn vijftiende nam ik deel aan mijn eerste talentenjacht als solozangeres. Ik was jong, vol dromen en hoopte dat ik met mijn stem iets kon betekenen voor anderen. In 1974 waagde ik opnieuw mijn kans tijdens een talentenjacht van de Vlaamse Artiesten Club (VAK), onder leiding van de heer Rik Vervecken. Daaruit volgde een plaatopname van Hello Mr. Parker. Ik kon toen nog niet vermoeden dat dit het begin zou zijn van een van de bijzonderste hoofdstukken uit mijn leven.

Samen met mijn zus Veerle Beeckmans vormde ik het duo The Lollipops. In 1975 namen we deel aan de Belgische voorronde van het Eurovisiesongfestival. We traden op op televisie en stonden op verschillende podia in het hele land. We werden weleens de kleine ABBA van Vlaanderen genoemd en mochten ervaren hoe het voelde om geliefd te zijn bij het publiek. Voor mij was dat een droom die werkelijkheid werd. Dat ik deze momenten samen met mijn zus mocht beleven, maakt ze nog waardevoller. Ik kijk met trots terug op die periode, want ze zal altijd een bijzonder plekje in mijn hart hebben.

Maar zoals dat soms gaat in het leven, liep niet alles zoals ik had gehoopt. Mijn zus besloot op een bepaald moment om niet langer verder te gaan met The Lollipops. Daarmee viel een belangrijk deel van mijn muzikale leven weg. Ik moest verder zonder het duo waarmee ik zoveel had beleefd en waarvoor ik zoveel liefde voelde.

Toch gaf ik mijn droom niet zomaar op. Ik bleef zingen en kreeg de kans om twee jaar in Bobbejaanland op te treden. Later werd ik ontdekt door de Nederlandse groep De Kermisklanten, met wie ik de plaatopname Yesterday’s Love maakte. Ook zong ik verschillende andere nummers, waaronder Dada Dikkie Dikkie Da, dat ik samen met Theo Breuls schreef.

Mijn weg in de muziekwereld was niet altijd gemakkelijk. Ik heb kansen gekend, maar ook momenten waarop ik voelde dat ik niet verder kwam, ondanks mijn inzet en mijn liefde voor het zingen. Mijn carrière ontwikkelde zich anders dan ik als jong meisje had gehoopt. Er kwamen minder optredens en de grote doorbraak waar ik van droomde, bleef uit.

Dat is niet altijd gemakkelijk geweest. Want wanneer iets zo diep in je hart zit, verdwijnt het niet zomaar omdat het leven een andere richting uitgaat. Soms moet je een droom op de achtergrond plaatsen, maar dat betekent niet dat je hem vergeet.

En vergeten heb ik mijn droom nooit.

Ook buiten Vlaanderen mocht ik bijzondere muzikale ervaringen beleven. In 2001 was ik te zien in de James Whale Show op Granada TV in Manchester. In 2003 mocht ik als onderdeel van 1000 Voices deelnemen aan Songs of Praise in de Royal Albert Hall in Londen. Het zijn herinneringen die ik voor altijd zal koesteren en die mij eraan herinneren hoeveel mooie dingen muziek in mijn leven heeft gebracht.

Vandaag, op 71-jarige leeftijd, is die liefde voor muziek er nog steeds. Ik oefen thuis, zing covers en deel mijn muzikale passie via TikTok op @hilde.beeckmans. Daarnaast wil ik binnenkort ook in een kerkkoor zingen. Ik geniet ervan om met muziek bezig te zijn, nieuwe nummers te ontdekken en mijn stem te blijven gebruiken.

Misschien had ik als jonge vrouw nooit gedacht dat ik op mijn 71ste nog zou dromen van een nieuwe kans op het podium. Toch is dat precies wat ik vandaag doe.