Of je nu fan bent van Hooverphonic, Charles, Emma Bale, Portland of Roufaida, de kans dat een werk je oren bereikte waarin Nina de hand had, is groot.

“Me enkel laten definiëren als songwriter, zou te eng zijn. Mijn leven is een soort waaier, waarin ik overal een beetje mijn ei kwijt kan. Of dat nu als songwriter is, als zangeres binnen mijn eigen soloproject of in opdracht, of als docent aan Codarts in Rotterdam. Alles is vervlochten met elkaar, en het ene kan niet zonder het andere.” 

“Zoals veel mensen in de muzieksector, bestaat mijn leven uit verschillende muzikale rollen. Maar ik ben wel trots op hoe het zich allemaal heeft ontwikkeld. Ik kan zeggen dat ik vandaag bewust keuzes kan maken, en sommige projecten al dan niet aannemen. En die vrijheid geeft me ruimte om tot betere resultaten te komen. En songwriting is ergens wel altijd de kern van wat ik doe.”

“Als kind wou ik musicalster worden. Ik zong heel veel musicals, en geen musicalkamp kon passeren zonder dat ik meeging. Maar op mijn zestiende heb ik dan toch de overstap gemaakt richting schrijven, een rol die zich meer achter de schermen afspeelt.”

Was het een bewuste stap weg van het podium?

“Ik sta nog altijd ongelooflijk graag op een podium. Het is eerder zo gegroeid. Er zijn heel mooie kansen geweest, waarbij ik met fantastische projecten op prachtige podia stond. Maar daar heeft nooit een bewust plan achtergezeten. Ik volg altijd wat er op mij afkomt, en tot nu toe heeft dat mij altijd op een heel leuk pad gebracht.”

Schrijven in opdracht

En nu zit je dus vaak in songwritingsessies met artisten. Hoe moeten we ons dat voorstellen zo’n sessie? En wat is jouw rol daarin?

“In een ideale situatie, bevind ik mij in een ruimte met zowel de artiest als een producer, die ideeën meteen kan omzetten in geluid. En dan beginnen we samen te werken aan songideeën. Dat kan gaan van melodieën tot stukken tekst, alles wat nodig is om tot een volwaardig nummer te komen. Mijn functie in dat hele proces, is uitzoeken waar de song over gaat. Wat is het verhaal? Welke emoties zitten erachter? En dat vervolgens om te vormen tot een song, samen met de artiest. Ik zie mezelf in de eerste plaats als een coach. Je wil in geen geval iemands authentieke zelf voorbijsteken. Wat niet betekent dat ik mijn eigen zelf zomaar aan de kant zet. Mijn sterkste kracht is nog altijd de dingen die ik zelf beleef of voel mee te nemen in sessies, en die vervolgens te laten resoneren met wat andere mensen voelen.”

Weet je altijd voor wie je schrijft?

“Meestal komt de vraag om samen te schrijven vanuit het team van de artiest of van de artiest zelf. Ik kan perfect ook een pitch schrijven, over wat ik zoal zie voor die artiest, maar het is veel handiger om gewoon samen in een ruimte te zitten, te praten en zo aan te voelen wat die persoon wil en welke richting het project uitgaat. Die methode zorgt sowieso voor sterkere nummers. Soms hebben artiesten een heel duidelijk beeld van waar ze heen willen, soms hangt het af van de vibe in de ruimte. Ik probeer altijd mensen op hun gemak te stellen, en al spelend iets los te krijgen. Je moet in een creatieve flow komen, waarbij alle ideeën de ruimte krijgen, hoe gek ook. En die flow vraagt een zekere veiligheid, het vertrouwen dat je samen aan iets zit te bouwen, zonder de ander af te breken.”

Wie je Wikipedia opent, ziet daar als eerste wapenfeit een nummer dat je in 2012 samen met Jean-Bosco Safari en Walter Mannaerts schreef voor Eurosong. Het begin van alles?

“Dat was inderdaad de periode waarin ik mijn eerste sessies deed voor anderen. Het was ook het moment waarop ik begon te beseffen dat het echt een job kon zijn: in de huid van anderen kruipen, en hen helpen hun emoties te vertalen naar muziek. Het deed me de keuze maken om songwriting te gaan studeren, niet langer enkel voor eigen projecten, maar expliciet met de andere in mijn hoofd. Het was ook een bewuste keuze me daarbij niet te laten beperken door genre of stijl, terwijl je wanneer je voor jezelf schrijft toch steeds dicht bij jezelf zal blijven. Een keuze die me heeft geholpen om verschillende facetten van de muziekindustrie te beleven.”

”Songwriting is ongelooflijk subjectief, en gelukkig maar. Iedereen beleeft de wereld op een volledige unieke manier, en een song is een uiting van die beleving. Het is geen exacte wetenschap. Ook niet voor de rol van songwriter. Er is mij tijdens mijn opleiding een waaier aan mogelijkheden gepresenteerd, waarbij verschillende stijlen aan bod kwamen, en die ervaring heeft ervoor gezorgd dat mijn schrijven in een stroomversnelling is geraakt.”

“Zo kijk ik nu zelf ook naar lesgeven. Ik leer mensen niet hoe ze moeten schrijven, maar stel hen bloot aan zoveel mogelijk opties en hoop hen zo te inspireren. Ik reik tools aan, waarmee ze zelf aan de slag kunnen om een volledige eigen stijl te ontwikkelen. En ik kan ook trucs aanreiken vanuit mijn eigen ervaring, voor wanneer een proces nood heeft aan een nieuwe wind. Maar het is echt een samenwerking, ik ga het gesprek met mijn studenten aan om samen tot nieuwe ideeën te komen. Een opleiding songwriting die 20 dezelfde songwriters voortbrengt, is in mijn ogen in zijn opzet gefaald.”

Voelt een nummer waaraan je meewerkt ook als je eigen nummer?

“Vaak zit ik in een ondersteunende rol bij het schrijfproces, maar toets ik wel bij mezelf af: voel ik hier iets bij? Want dat kan al een eerste indicatie zijn of het ook bij anderen resoneert.”

“Sinds vorig jaar ben ik ook weer begonnen voor mezelf te schrijven. Dat was even geleden. Maar het moest eruit, het kwam voort uit een soort innerlijke noodzaak, en is nu uitgegroeid tot iets dat ik weer wekelijks doe. Ook live spelen hoort er weer bij, wat er voor zorgt dat ook dat aspect van mijn muzikale persoonlijkheid de ruimte krijgt.”

Een van de buzzwords van de laatste jaren, zijn de songwriting camps. Heb jij daar ook ervaring mee?

“Ik doe ze weinig de laatste tijd. Er komt daar vaak een tijdsdruk bij te pas, die ik nu minder zoek. Maar dat is zeker het gevolg van de ervaring die ik al opbouwde, vroeger ben ik wel vaker meegeweest. De Zwiterse inzending voor Eurosong in 2020 (Tout l’univers van Gjon’s Tear’s) is bijvoorbeeld ontstaan op zo’n camp. Je moet je voorstellen dat Wouter Hardy en ikzelf werden uitgenodigd in een prachtige studio, aan een meer in Zwitserland. Gjon ging van lokaal naar lokaal, waar telkens songwriters hun ideeën pitchten. Wouter en ik zaten in een goede flow, en toen Gjon binnenkwam, viellen alle puzzelstukjes op hun plek. Het uitzicht op het meer, de klik met Gjon die meteen verder begon te werken op onze ideeën, het zorgde er allemaal voor dat we uiteindelijk tot dat nummer kwamen. Wanneer alles goed valt, kan het soms heel snel gaan.

Money talks

Hoe werkt het eigenlijk met vergoedingen als songwriter? Word jij betaald per sessie?

“Op dat vlak zijn er in de sector heel wat dingen aan het bewegen. Het is nooit echt vanzelfsprekend geweest dat songwriters betaald kregen voor sessies, in tegenstelling tot wat vele mensen denken. Op dit moment is het duidelijk dat de inkomsten van auteursrechten steeds meer afnemen, mede dankzij streaming en AI, en dat terwijl het inkomstenmodel al jaren niet heel rendabel was om mee te beginnen, en er dus een oplossing moet worden gezocht als we de job ‘songwriter’ in leven willen houden. Dit is iets waar binnen de sector echt naar gekeken moet worden.”

Het lijkt me geen evidentie je creatief te laten gaan, wanneer er financiële belemmeringen zijn.

”Klopt helemaal. Ik denk dat creativiteit heel erg afhangt van je eigen comfort, en de ruimte die je hebt om in een flowstate te geraken. Als je onder constante druk of stress staat, is dat al veel moeilijker. Dus ja, het werkt elkaar allemaal in de hand.

Zelf luistert Nina momenteel vooral meer ingetogen songwriters, zoals Matt Maltese en José Gonzalez. Een teken van persoonlijke voorkeur? “Het is niet zo dat ik me enkel beperk tot dat genre, ik schrijf in alle stijlen, en hou zelfs van de uitdaging. Ik denk eerder dat die artiesten momenteel dichter aansluiten bij mijn persoonlijke gevoelswereld. Waar ik wel heel fel in geloof: een nummer moet zelfs in zijn meest pure vorm overeind blijven. Zonder goede basis, valt een nummer door de mand, en is het naar mijn aanvoelen ook moeilijker te resoneren bij anderen.

Zonder goede basis geen goed nummer, dus ook niet zonder goede songwriting. Krijgen jullie te weinig de spotlights?

“Ik vind dat credits sowieso gegeven moeten worden. Voor mij wordt het pas een probleem wanneer artiesten de medewerking van songwriters ontkennen. Wanneer ze in een interview gaan beweren dat ze de song volledig op zichzelf maakten, al dan niet bewust, voelt dat als een belediging. Ze gaan zich een proces toe-eigenen waarbinnen anderen echt een rol hebben gespeeld, dan zie ik niet in waarom die ontkenning nodig is. In die zin vind ik niet dat er ontkend mag worden dat mensen achter de schermen heel hard meewerken aan songs. Ik geloof wel dat songwriters de laatste tijd al veel meer in de kijker komen, dus dat is op zich een heel goede ontwikkeling.”

“En het valt niet te ontkennen, de erkenning van een MIA-nominatie - door de sector gekozen dan nog - is erg fijn. Misschien zeggen we binnen de sector niet vaak genoeg tegen elkaar dat we goed bezig zijn, zitten we te veel in onze eigen bubbel. Al heb ik sowieso het geluk heel veel heel fijne mensen om me heen te hebben. Familie, vrienden en collega’s die zien wat ik doe, en dat ook wel echt benoemen. Maar er zijn zeker momenten geweest waarop het pittig was, en waarop een aantal zaken scheef liepen, zowel qua rechtenverdeling als qua erkenning. Ook daar heb ik met de jaren wel geleerd alles in zijn context te zien, en zaken los te laten.”

“Als songwriter is kwetsbaarheid een kracht. Niet dat ik elke sessie binnenstap en mijn diepste donkerste geheimen deel. Maar eerlijk zijn over dat ik me soms slecht voel en moeilijke tijden doormaak, helpt in het proces om en veilige omgeving te creëren. Als je zelf comfortabel bent met je emoties, geef je de ander automatisch ruimte om dat ook te zijn. En dat is, als ik dat mag zeggen, een van mijn talenten. Als ik zo eens terugkijk op de afgelopen jaren, kan ik alleen maar beseffen dat ik mijn droom ben aan het beleven, en voorlopig heel goed ben in het volgen van mijn gevoel.”

Stof genoeg voor een nieuwe song!