Als relatieve nieuwelingen in de stad brengt het jonge drietal een stukje van hun eigen geschiedenis mee naar het Stoemp!-podium: “Ik kwam vier jaar geleden naar Brussel om journalistiek te studeren, en heb hier ook 3 jaar gewoond tijdens die studie”, vertelt Marjolein Velleman. “Ik ben hier naar school gegaan, heb hier een leven op gebouwd en werd verliefd op de stad. Oorspronkelijk ben ik van Brugge, wat altijd mijn thuis zal zijn. Maar na de middelbare school kon ik niet wachten om naar de grote stad te trekken en te ontdekken wat die te bieden had.”

“Een deel van mijn familie woont hier in Brussel”, begint de Griekse Foteini Terzaki. “Het werd voor mij een goedkope manier om naar West-Europa te trekken en te zien wat hier allemaal gebeurde. Mijn tantes huis was ook een beetje mijn huis. En toen ik de kans kreeg om een masteropleiding aan de KU Leuven te volgen, heb ik die maar gegrepen. Ik ben hier nu een jaar en ik hou van de vibe van de stad. Zo chill. Het is een stad die niet pretendeert, niet in je gezicht springt, maar die wel vele, vele dingen te bieden heeft. Genoeg publiek en genoeg karakter voor elke soort culturele uiting, en daar draait het uiteindelijk om. Cultureel leeft het hier enorm. Alles mixt hier, alles beweegt hier. Dat is wel het minste dat je kan zeggen van Brussel. Ik studeer nu culturele studies aan de KU Leuven, dus je kan mijn traject wel een soort studie noemen, eigenlijk (lacht).”

De Italiaans-Nederlandse Louis, liever aangesproken met het moniker La Marea, vloog ook over naar Brussel uit andere oorden. “Mijn mama is uit het zuiden van Italië, Bari namelijk. Op mijn zes jaar verhuisden we naar Nederland, het thuisland van mijn vader, omdat hij daar een job had bij het WWF, maar daar zijn we niet lang blijven plakken. We trokken verder door naar Brussel, en we zijn hier nu al een tijdje. Ik geef nu voornamelijk les aan kinderen en ben ook bezig met muziek.”

Diepgang

De artiestennaam La Marea, Italiaans voor ‘het getij’, wijst al meteen op een kunstig caféconcert. “Mijn avond heeft de naam ‘Ritme en Poëzie’ gekregen, en ik probeer tijdens mijn avond poëzie dan ook wat meer in de schijnwerpers te zetten. Niet enkel in de zin van klassieke poëzie, als in voordrachten, maar ook in de muzikale zin. De line-up, bestaande uit Manon Scuttenaire, Frozzze en Blu-fi, gaat hun eigen interpretatie van dat thema geven, in verschillende talen: van Nederlands tot Frans en Portugees met een Braziliaanse touch. We bevinden ons dan ook middenin Sint-Gillis, in Café Flora op het Voorplein. De ideale plek om een warme, knusse omgeving te creëren waarin poëzie kan bloeien.”

“Poëzie is ook mijn eigen artistieke achtergrond”, gaat Louis verder. “Ik ben deel van die scene, en het is een passie van mij. Mijn insteek voor de avond draaide dan ook rond de kern van het begrip ‘rap’, wat staat voor ‘rhythm and poetry’. Ik mis dat laatste aspect wel een beetje, terwijl dat aspect als je naar de definitie kijkt wel cruciaal is. Ik breng met het duo Blu-fi ook mijn eigen schrijfsels.”

Een soortgelijke nood aan diepgang in hiphop kadert ook de Stoemp!-avond van Marjolein, in Café Flamingo op 18 november. “Ik zet geen typische hiphop op het programma”, vertelt ze. “Niet de money and bitches hiphop, als ik dat even zo mag zeggen. Ik wil inhoud en betekenis brengen, en heb dan ook twee artiesten geboekt die volgens mij in lijn liggen met die waarden. Op mijn avond spelen Justees, uit Gent, en TWEEDEDAG uit Brussel (deel van het collectief BRUX). Er zit misschien wel wat vriendjespolitiek in die programmatie, want ik ben ook de manager van TWEEDEDAG (lacht). Maar toch voel ik dat die twee artiesten goed samenvloeien, terwijl ze toch wel elk hun eigen scene hebben. Ze doen hun eigen ding, maar passen toch bij elkaar. Ik had gehoopt die twee dus te doen samensmelten, met een gemengd Gents en Brussels publiek.” 

“Hun muziek is melodieus en gevoelig”, gaat Marjolein verder, “waarbij er gerapt wordt over die emoties. Beide artiesten treden op met een liveband, en spelen niet zomaar hun instrumentals af met een dj. Dat is echt een grote troef. Flamingo is een grote bar, maar de bedoeling is om er een huiskamerconcert van te maken. Het is een grote ruimte, maar met een redelijk huiselijk interieur, met veel gezellige zetels en (wand)tapijten. Perfect voor wat ik probeer te doen. Flamingo is vaak gezellig druk, maar kan gerust ingedeeld worden in een dansplek en een chillplek.” 

Heropleving

De laatste van de drie zelfgemaakte Stoemp!-concerten stak Foteini in elkaar. “Mijn avond is een Balkan-avond, op 28 november. “De eerste groep, het Rebetiko Trio, speelt een traditioneel muziekgenre uit Griekenland, uit de jaren 1920. Het ontstond in de havens en gevangenissen en andere plekken waar je in die tijd best niet kwam. De muziek werd dan ook gecriminaliseerd door het rechtse regime van toen, maar vandaag kent het genre een heropleving. Ook in Brussel, merk ik verrassend genoeg op. En ook bij mensen die helemaal geen Griekse roots hebben. De gitaarspeler van de band, bijvoorbeeld, komt uit Wallonië. Muziek gaat dan niet enkel om erfgoed, maar ook om het leven dat het kan leiden in andere contexten. De tweede naam op de line-up is de Albanese DJ King Kovaci, die werkt met een vzw die de queer diaspora ondersteunt.”

“Mijn avond vindt plaats in Yassou Bistro, een nieuw eetcafé met een wat Grieks-geïnspireerd interieur, en ook enkele Griekse gerechten en drankjes op het menu. Eerst wou ik dit concept uit de meer typisch Griekse bubbel halen waar dit genre vooral wordt gespeeld, maar uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat de setting en de sound mekaar net kunnen versterken. Met dank aan de collega’s hier, kon ik toch overtuigd worden het niet in een meer klassieke venue te organiseren. Het ligt niet in mijn aard om mijn cultuur zogezegd “op te dringen”, maar mijn collega’s hebben mij doen inzien dat ik mede omwille van mijn culturele achtergrond en perspectief werd gekozen.” 

Creatief risico

‘Carte blanche’ is een begrip dat ook voor de vijfde editie van Make Your Own Stoemp! terugkeert, maar schrok de drie curatoren in spé niet af. “Het is heel bevrijdend”, geeft Marjolein toe. “Het is een uitdaging, want je krijgt bijna letterlijk een leeg blad, dat jij moet invullen. Het is fijn om te beginnen met een eerste idee, dat nog niet uitgewerkt moet zijn, maar eigenlijk ben je dan al vertrokken. Dat is dan een kladversie, en voilà die carte blanche is al niet meer leeg. Je moet je gewoon bewust zijn van het feit dat je tekening op het einde van de rit misschien niet de vorm heeft gekregen die je het eerst wou geven. Maar dat gaf me absoluut geen stress, daarvoor had ik te veel enthousiasme.”

“Die carte blanche gaf mij absoluut wel stress”, bekent Foteini. “Op de middelbare school heb ik nooit leren tekenen, want de leerkrachten lieten ons altijd ‘gewoon tekenen wat we wilden’. Dat is echt mijn nachtmerrie. Ik moest dan maar mijn eigen regels maken om dit hele proces te kunnen navigeren. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat de dj die ik wou boeken mij wat zou doen afwijken van mijn initieel idee, en dat vond ik een creatief risico. Maar in the end ben ik toch tot een avond gekomen waar ik heel trots op ben.”

“Het was sowieso een uitdagende puzzel”, pikt Louis in. “Eigenlijk wou ik nog meer artiesten boeken. Dus in dat opzicht is een beetje structuur, en geen totale vrijheid, ook wel een hulp. Liese van VI.BE heeft mij gezegd “drie is ideaal”, en dan heb ik met dat idee verder gewerkt.””Het budget is ook wel een hard limit die wel iets van structuur geeft aan je aanpak”, weet Marjolein. “Je kan in theorie wel zeven acts boeken, maar dan moet je iedereen onderbetalen, en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.” 

Tussen concept en concert zit nog wel wat ontwikkeling en trial and error, weten de drie organisatoren. “Het is niet altijd gemakkelijk geweest”, geeft Marjolein toe, “maar elke keer dat we samenzaten met VI.BE was er ook iemand van een andere organisatie met hun eigen expertise waarbij we terecht konden met onze vragen. We spraken met Eric Cyuzuzo van De Vaartkapoen (gemeenschapscentrum in Molenbeek), Dominika Kruszewska van Trix en Lara Decrae van AB omtrent programmatie, productie en communicatie. En er komt nog een technische workshop aan voor ons concert zelf. De uitleg was niet altijd van toepassing op waar we op dat moment mee bezig waren in ons eigen traject, maar je leert zoveel bij, je neemt dat sowieso mee. Uiteindelijk deden we veel in samenwerking met VI.BE en die andere organisaties, maar onderling hadden we misschien nog wat meer moeten samenzitten. In de weinige brainstormsessies die we hielden, konden we altijd wel goede ideeën uitwisselen. Dat hadden we vaker moeten doen.”

“Ik werk ook aan wel wat andere projecten”, gaat Marjolein verder. “Ik ben deel van een nightlife collective, Grounded, met een soortgelijk concept: kleine artiesten krijgen de kans om voor een uitverkochte zaal van 500 mensen, zoals tijdens onze vorige editie, te spelen. We willen de artiesten die echt een podium verdienen, dat ook geven. Die filosofie heb ik meegenomen naar mijn Stoemp!-avond. Justees en TWEEDEDAG zijn beide wel al gekend, maar ze zijn nu niet zo groot dat ze voor niemand meer te ontdekken zijn.” 

“Ik had niet echt uitgesproken verwachtingen vooraf”, pikt Louis in. “Met mijn collectief organiseerden we al eens een event, maar dat was ook zoals gezegd ‘als collectief’. Dit was meer een solo-ervaring. Voor mij was dit traject vooral een balans vinden tussen een mooie opportuniteit als deze delen, en ook eerlijk zijn voor jezelf. En dan gaat het niet per se over ego. Maar, ik werd gekozen om aan dit traject te beginnen voor een reden, omwille van mijn connectie met de stad en mijn artistieke passie. Pas wanneer je dit soort opportuniteiten aangeboden krijgt, denk je na over de rol die je zelf ook kan spelen.”“Het is een soort werk waar wel wat arrogantie aan te pas komt”, stelt Foteini vast. “Voor mij betekent dat een balans vinden tussen te arrogant zijn en niet arrogant genoeg zijn.”

Bring your own story

“Het is ongelofelijk hoe vol je brein kan zitten wanneer je zoiets als dit organiseert, en hoe chaotisch het allemaal kan worden, maar ik hield ervan”, vertelt Marjolein. “Dat mag dan wel corny klinken, maar het is zo. Ik heb na mijn studies lang gezocht naar wat ik graag doe, en Make Your Own Stoemp! heeft mijn gevoel dat ik hiermee mijn ding gevonden heb helemaal versterkt. Met een leertraject als dit daag je jezelf in elk aspect uit. De manier waarop je omgaat met die stress is deel van dat traject. Iets persoonlijks als dit maken, daar kruipt veel tijd in. Het is dan ook belangrijk dat je eerlijk bent naar jezelf toe en dat je brengt wat je ook zelf wilt zien. Organiseer een concert waar je zelf naartoe wilt gaan, niet een concert waarvan je denkt dat anderen ernaartoe zouden gaan. ‘Bring your own story, your own sauce’”, concludeert Louis.