VI.BE

Een artiest zonder hokjes: beïnvloed door alles van Gorillaz tot Jeff Buckley, mixt Thiron indie, alternative en experimentele pop tot een geluid dat nooit in één genre te vatten is. Op zijn debuutalbum speelt hij zelf gitaar, bas en keys, terwijl de drums zowel live als met GarageBand-programmering tot leven komen. Zijn nummers zijn vaak geboren uit het moment zelf, rauw, eerlijk en onverwacht. Naast zijn solowerk is hij gitarist en backing vocalist bij Slither en Brakwater, en brengt hij zijn kenmerkende gevoel voor sfeer en melodie overal waar hij speelt.

• Young AIR TRIX 2025

Dansende Beren

Ook Noah Thiron had zijn gitaar mee op pad en had speciaal voor de gelegenheid een drummer en een bassist op het podium uitgenodigd. We waren namelijk getuige van Thirons eerste optreden met meerdere muzikanten, want tot op dit punt was deze groep een one man band. Alle nummers die we gisterenavond hoorden, kwamen dus volledig voort uit het brein van Noah, en we stelden vast dat de jongeman erin was geslaagd om boeiende songs te schrijven. Vooral het tweede nummer ontpopte zich tot dansbare slacker en lag goed in het gehoor, waardoor het ook kon rekenen op appreciatie uit het publiek. Het laatste nummer was dan weer mooi opgebouwd en evolueerde in stijgende lijn tot een wilde muur van geluid, om zo de set van Thiron spannend af te sluiten.

Luminous Dash

“Het is de eerste keer dat ik met een band speel, normaal doe ik alles alleen. Maar dat was veel te boring”, aldus Noah Thiron, nu dus versterkt met bassist en drummer, zelf gitaar spelend. Een The Police-opstelling, al was het daar de bassist die zong. Zowaar klonk die bas echt soms als die van Sting.

Al hoorden we toch vooral slepende slacker-songs, slowcore, jazzcore en lofi-grooves met weerhaakjes. Met al dan niet knipoogjes naar Fuck, The Notwist, Low of ook Buffalo Tom. Voorzichtige gitaarnoise ging gepaard met een bescheiden dosis melancholie. De stem, aanvankelijk iets te stil in de mix, van Thiron was bijzonder aangenaam. Net als bij Fishbowl had de set van Thiron voor ons gerust langer mogen duren, maar dan gaan we natuurlijk in tegen het concept van Sound Track.